Albümle Konuşma

çözemediğim bir şeyler var hayatımda** dünlerin çözgüsüne dolanmış saçlarımı açtıkça, sonsuzlaşıyor usumun çığlığı, lâlleşen hayalim ufka değdikçe siyaha dönen beyaz resimlerim ellerimden kayıyor tozlanmış nefesim yadını bırakıyor kilitlere... ışığın karanlığından sıyrılmak istedikçe vaktin iniltisi ruhu sarıyor savruluyor ağaçlar savruluyor yapraklar savruluyor evim! devinim sarıyor bulutları derinliğince yağmurlara bulanıyor çırpındıkça batmamak için tutunuyor toprağa! sözcüklerin duvarlarına yapışan gizler çekmecelerden bir bir çıktıkça uzayan gölgelerin dansı başlıyor dağlıyor sonsuzluğa yayılan koku bileğimi! zamana yolculukta iç avludan âleme yayılıyor sükûnetince buluşuyor beyaz resimler kozadan çıkıp kelebek oluyor bir ömre yayılıp anlık hayatını yaşıyor tekrar kilitler kırılıncaya kadar kozasına kapanıyor ve pencereden sızan huzmelerin hükmünce hoyratça dağılıyor buhran ruhumun yamaçlarında puslanmış kuytuluklarım hıçkırıklarla boğularak zincirlerini tekrar mühürlüyor ruhumun değirmeni öğütmeye başlıyor beyazdan siyaha geçen resimleri kilitliyor albümlere... sabah yüzünü gösteriyor ışığı saran aynam sırrına bürünüyor... **Ahmet Erhan