Düşün

gün akşama değerken usulca yarasından kan damlayan denizine küsmüş ak martılar geçir düşlerinden yaralı turna sürülerini çılgın kırlangıç göçlerini bu uçsuz bucaksız everene yaz kirpiklerinin ucundan çiy damlalarıyla adını özgürlüğün tabu gölgelerinin yuttuğu karanlıkta düşün denizin kızını bu köhne dünyada yiğitlik ve itlik dostluk ve puştluk korku, cesaret ve esaret kavga ile ihanet ateş ile su koyunkoyuna iken can içinde can ile düşün denizin kızını oba türküleri metropol yozluğu aşk ile yıkım kir ile pak nasıl iç içe yaşıyor bak çam kokularıyla mavi yosun saçları acının en inadıyla küsmeye bile hakkı olmayan direncin tüm hoyratlığıyla düşün denizin kızını öfkenin kınında sevda ile umut delindikçe daha derine inen indikçe daha da delinen yarasıyla gül ile dikeni sarmaşıklayan teniyle düşün denizin kızını bulutların ve hatta mavi göğün kuşlarının kanadının bile kirlendiği çocuk ellerinin dahi kanlandığı bu katil dünyanın ortasında kendi özsuyunun özünün hüznüyle an gözünün aşı ve yaşıyla düşün denizin kızını masallara toynak vuran gizemli deli taylar gibi hangi çağ, hangi çığır, kaç fetih, kaç süngü yarası kaç kanlı savaştan çıktığı bilinmeyen bir kale hangi tapınakta, hangi Tanrıça'nın gözlerinde yağmalanmış, linç edilmiş, gömülmüş kaç aşkın kaç masum izi kalmışsa öyle düşle fırtınası dinmeyen deniziyle düşün denizin kızını düşün ki bağrından kanlı pençeli kartallar havalansın ve başımıza örülen örümcek ağları dağılsın...