Geç Kaldım

gece yine sinmedi içime baykuş gözleriyle ürkek bilmediğim bir gardayım bir şiir gibi yanıyor başım başımın üstünde kıpır kıpır gök pınarlarımız da titrek bütün trenleri kaçırmışım bütün istasyonlar silinmiş tablodan pür kayıp, hak ile yeksan bomboş peronlar dokunsam ellerim yanacak yılan gibi kıvrıla kıvrıla bu raylar olanca zehrini kanıma kusacak bütün trenleri kaçırmışım şurada deli Ayşe dururdu bu vakitler yağmurlar düşerdi kirpiklerine çiy dökerdi damla damla sarı teni ıslak sarı, kirli kakülü alnına yapışırdı kara bir gölge gibi acı bir hüzün asılırdı yüzüne ok gibi deler geçerdi mavi gözleri yüreğimi gizleyerek içinde haykıramadığı aşkını gelir yaslardı şu duvara sırtını Hüseyin tuhaf bir merakla süzerdi gelip geçen trenleri gözlerini unutmuştu orada, kendi yok şimdi bütün trenleri kaçırmışım şu lambanın altında buluşacaktık bu gece gecikti, gelmedi can yoldaşım her şey şaşırsa da kendini halbuki saniyesi şaşırmazdı ilkesini izine düştüler besbelli üç dal papatya getirmiştim, sararıp soldu elimde görür görmez gün yüzünü, yakasına takacaktım oysa belki de bu yüzden rotar attı bütün trenler... ikinci mevki yolcusuyum elimde bütün yönleri silinmiş haritalar kara raylar üzerinde akan çocukluğum ve çocuklğumun sürüklenen saçları bekleme şafak vakti öpüşlerimi hangi sınıra dayansam geçiş yasak sana da geç kalmışım yani bütün trenleri kaçırmışım bekleme... artık bekleme sen de beni...