Öksüz Kaldık

biz aşık değildik seninle kaçıyorduk aşktan bile yenilerek egomuza içimizde korkaklıklar büyüterek o geldikçe üstümüze biz kaçıyorduk seninle düşlerimizi öldürüyorduk timsah gözyaşlarıyla gömerek can hıraş kaçıyorduk gerçeğinde bilincini inkar ederek silerek hafızamızdan olması gerekeni bırakıp bırakıp gidiyorduk ardımızda anıları öksüz kalan da biz oluyorduk sonra sen babandan, ben anamdan şimdi çekilip yalnızlığın koyaklarına içli bir türkünün nağmelerine sığınıp düşüyoruz gecelerin soğuk koynuna ne bir zerre mavi kalıyor avuçlarımızda ne de bir sarı yıldız bakışlarımızda saçlarımızı da boyadık kan rengine şimdi öpsen beni düşlerimden yine çoğalır mıydı yüzün aynalarımda yoksa sonsuz bir ütopya gibi belleğimde dolaşırken adın süzülüp düşer miydin yüreğimin ellerinden gel diyemem artık sana öldürdük aşkı da canice kanlı katiliz biz ikimiz de...