Seni Düşünmek

en yoksun günlerimde en az olanım sen şimdi gül kokan telleri ucunda bıyıklarının sakla dokunmamış izini dudaklarımın şimdi şakaklarına düşen kırağlarda üşüt ellerimi nefesime uzakken omuzbaşın boynunu sonbahar rüzgârları okşasın gün olur sağ kalır da gelirsem eğer ve seni o dağlarında bulursam yurdumun dilimde fazla söz olmayacak bir çift kahve karası göz bakarken ben yüzüne yarım kalmış bir türküyü tamamlayacak gece ayışığı serince inerken sulara dalında çağla nazlı nazlı yeşillenirken söğüt dalları okşarken ayaklarımız altında toprağı ilk yaz sarmaşıkları gibi sarılınca kollarımız biz seninle sabaha kadar susacağız seni yazları gibi düşünüyorum ülkemin sıcak Temmuz günlerinin serin geceleri gibi ve açlık grevlerinde dilime sürdüğüm tuz tadında öpüşlerini düşlüyorum seni baharları gibi düşünüyorum ülkemin ve ilk cemresi gibi menekşe rengi düşler düşüyor serime seni hasat zamanı, bereketli topraklar gibi seni kış mevsimi içimi ısıtan zemheri güneşi düşlüyorum seni canım, candaşım gibi seni halkım, sınıf kardeşlerim yoldaşlarım gibi düşünüyorum büyüdükçe büyüyor sürgün ve büyüyorsun sen...