Tan Çocuk

bir ezgi düşer dalgınlığıma bölünür gece mavisi düşlerim yüzünün en aydınlık yerinde dururum buğulanır kahve karası derinleri engin bir deniz olur aynamda gözlerin baksam boğulurum bakmasam ölürüm yoksun şuramda bir ince sancı yarım kalmışsa dilimde türküler susmuşsam bu gece böyle mahzun dil bilmezlik değil bu bir gizli haykırış, bir sessiz çığlık kulak ver dinle sana bu susku bu lal oluş beni bir sen bilirsin bir de şu sarı yıldız bilirsin gecenin en karanlık yerinde ölür şair gör ki, sakat doğmasın tan çocuk ışısın gözlerinde ne varsa aşka dair ve duyulsun dört mevsim yedi iklim senfonisi şafağın...