Şubat Güneşi Gibi Bakarsın

sen Şubat güneşi gibi bakarsın yüzün ki, yağmalanmış kentler gibi talan gül solardı bakışın şavkında umudun türküsünü ıralardı dudakların yıldız sağanağı gözlerin ayışığı toplardı çiğ başaklar gibi öperdim gülüşlerini gülüşlerin ki çok uzaklarda umut salkımı ellerini yitirdim bak! ay vuruldu, güneş tutuldu şimdi sen Şubat güneşi gibi bakarsın elim yetemez ufuklarına nehirlerim kuru çaylardan öte kuğu boynun salınmaz sularımda nazlı çiğdemler yetirdim sana kaç bahar kaç mayıs karanfiller yetirdim, yolundu şahdamarlarından saçıldı meydanlara kan kaç haziran asi gelincik sevdalarım vuruldu kaç Ağustos güneş açtım ısınsın diye yüreğin ah hercai yüreğin... yüreğin ki �yüz çiçek� yaylasıdır duvar diplerinde kurşunlanan güllerce kızıl al yıldız bayraklar donatırsın dağlarında işçi taburları geçer bulvarlarından halay halay, türkü türkü akarsın sen ömrümün vurgun düşü ne zaman ansam adını başım dağlar yücesi dumanlanır alnın akında sümbül perçem ne zaman düşlesem yüzünü sen Şubat güneşi gibi bakarsın kardelenler kanar içimde sen görmezsin...