Yol

zorlu sevdalardan geçer gibi geçiyorum yanan şehirleri sağ yanımda bir yabancı adam yüreğimde kıpırdıyor elleri susuyor baktıkça bir benim yüzüme bir de mavi siyah boyanmış gökyüzüne o sustukça susuyorum ben de kim bilir susmuyoruz belki de konuşuyoruz hiç konuşmadığımız kadar ve bir tek yağmur dinliyor bizi yolumuzu kapatırcasına akarak aşk başımızın üstünde duman aşk gurbet aşk sıla gibi bir utku iki elini iki yandan uzatıyor adam aralanıyor bulutlar perspektif yedi renk kesik bir gökkuşağı önümüzde bir ağaç gövdesi gibi biçilmiş yedi yerinden kanıyormuş gibi geliyor bana hatta içime kanıyor sanki ve tutuşuyor içimde küllenmiş yatan suskular ve Şubat Şubat vazgeçmiyor inadından umudu baharda sanki bencileyin ellerini uzatıyor tutacakmış gibi çağlamalı diyor dereler çaylar nergizler, çiğdemler açmalı hemen şimdi tutmalıyım saçlarından tutup savurmalıyım bütün dağlara ben uzatıp elimi usulca dokunuyorum ellerine yabancının buradan öteye diyor benim memleketim uzaklardan geldim diyorum ben uzaydan değil, İstanbul'dan diye gülüyor güvercinleri düşüyor aklıma İstanbul'un köprüde balık ekmek bir de sonra vapur düdükleri aşk başımın üstünde duman seviyorum diyor içimdeki çocuk yağmur gibi seviyorum...