Benim Adım Hüzün

Sanki hüzündür benim diğer adım Hüzünle yatıp hüzünle kalkarım Yeni güne hüzünle doğarım gecenin rahminden Güneş hüzünlüdür bir el atmaz yüreğime Yalnızlığıma yoldaştır hüznüm geceler günler boyu Gamzeme bağdaş kurmuş her tebessüm Gözlerimdeki sisli perdeyi yok edemez Söküp atamaz yüreğimden kelepçelerini hüznün Masumane sahiplenmiştir bedenimi müebbet Sahte mimiklerden arınmış ağlayan gözlerim İçime, içime damlar kızıl göletleri okyanusla kardeş Yıldızlar sönmüş, ay küskün karalar giyinmiş ağlamaklı Gece, hüzün kuşanıp dünyanın keskin kılıcı ucunda salınır umutsuz Arsız bir balta gibi budar hayat ağacımın yeşil dallarını Hüzünden diktiğim gece elbisem hiç çıkmaz üzerimden Yapışmıştır adeta tenime hüznümü emer çıkarır gün yüzüne Endamımı sarar etek uçları yırtık olsa da lime, lime Kimliği meçhul hüzün, damarlarımda at koşturur Seyisi esrarengiz kara peçeli gulyabani her an kırbacı elinde bekler Hüzün bana yakışıyor galiba alışmışım bir kere Hüzünsüz olamıyor mazoşist bedenim Küçük mutluluklarda bile hüznün yolunu bulurum Bir çırpıda, hiç kaybolmadan sokak aralarında Ben hüznü seviyorum, hüzünde beni Ve hüzün yakışıyor bana