Ben sonbaharın peşine takılmışım

Ben sonbaharın peşine takılmışım Sen kapitalizmin dişlerine... Ben hep renklerin ardısıra bahara Sen o çarkın içinde karboran aryalara... ki alıştım aslında biliyor musun senin beklenmedik terkedişlerine... ve kapitalizmin senin en çok yüreğine geçirdiği dişlerine... çoktan alıştım ben, senin kış soğuğuna ilk başkaldıran kardelenler tadında ansızın gülüveren sesinin yine ansızın koyverip kendini sessizliğe hiç olmamış hiç konuşmamış gibi yok oluvermesine... çoktan alıştım ben aynı iklimin ayrı mevsimlerine açan çiçeklerini koklayıp ayrı rüzgarlarına sır verişimizdeki yitikliğe... inan alıştım ve unutmaya çalıştım seni ve sana dair herşeyi... unutmaya çalıştım her yanına sinmiş o umutsuz öfkeyi... unutmaya çalıştım ellerinin her sonbahar ellerimin uzağında üşüyen kederini... dolduramayacaksa da hiçbir yağmur, hiçbir güneş yerini, terkedip yeryüzünün sen renginde mavilenen bütün denizlerini, sensiz denizlere indirdim çoktan bütün mavilerimi... şimdi bahar gülümsüyor uzaktan ve karboran günler bekliyor bulut bulut o güneşi kapatan... sensiz ve senin hasretine sessiz bir yağmurla bulutlar açılacak tomurcuk patlayacak... bahar, sana rağmen ve sensiz... ...kaplayacak her yanı... kapitalizmin dökülen dişlerinden, senin ve susmayı tercih etmiş sesinin, parçaları saçılacak birer birer... gülümseyecek mavi... güneş gülümseyecek ben yollara düşeceğim hiç bakmadan dökülmüş bir yaprağına bile senin hiç ağlamadan bir notasına bile sesinin yollara düşeceğim sensiz... uzaklardan hep beni çağıracak sonsuz bir deniz... yollara düşeceğim... her ilkbahar sonrası yeniden yeniden... bir sonraki sonbaharın peşinden yollara düşeceğim... hiç bitmeyecek rengini ve gizemini hiç yitirmeyecek düşlere yetişeceğim... önümde upuzun bir yol var bilmem kaç asırlık... hoşçakal kapitalizmin dişlerindeki son artık .................hoşçakal.............