Bir İç Yolculuk

Uçurumlara düşüp düşüp yokuşu yeniden tırmanıyor yüreğim... yokuşun tepesinde bir dal durur... hep o dala uzar elim... hep o daldan kopar tenim... yel değirmenlerine takılmış yüreğim... yüreğimi öğütüyor değirmenler... hüzün öfke oluyor keder, sararmış bir tebessüm... bir rüzgar eser uzaklardan... sitem dolu... hasret kokan... bir rüzgar eser, döner değirmenler... paramparça dağılır suskunluğum... paramparça çığlıklanır ölümler... ve sevdalar... ve hasret dolu, umut dolu öyküler... ve kendinden kaçarken kendine tutulan kısır döngüler... ve her gün, her saat hiç bitmeyecek bir sonsuz gece gibi, ellerime, kulaklarıma, gözlerime gözyaşlarıma üşüşen ölüm haberleri... yitirilen genç umutlar... yitirilen, bembeyaz mektup kağıtlarında bırakılmış en doludizgin katıksız insan gülüşler... hayat ne yana düşer??.. ben ne yana düşerim?.. biz ne yana sevgili?.. sorgulaya sorgulaya hızla akan bir nehir gibi terkedip gidiyor bizi hayat... sora sora bulunur mu dersin hayat?.. sora sora bulunur mu?.. sora sora. sora. sor. ...ne yana düşersin hayat? bir yanda ölümler, bir yanda umarsız kahkahalar dayatırken yalnızlığımı her günümün her karesine... hangi karede göründün de ben kaçırdım?.. sus-ma!.. susup da suskun koma beni de... susup da susatma beni kendine... atma beni ölüme, susup da... Dursun bir an olsun değirmenler... bir sorum var rüzgara... bir sorum rüzgarlara... gün gün öğütürken yüreğimi değirmende rüzgarlar, na yana düşer hayat?? ??? ...tut ki dallarına hiç ayışığı vurmamış gölgesini kendi köküne salmış bir deli orman yüreğim... al desem rüzgara al, bütün çıplaklığıyla bu viran ve toprağı yanık orman... benim yüreğim... al desem, al ve es delice es değirmenlere rüzgarla sevişsin gece ve hüzün sevinç doğursun yağmurlar birer gülüş... Öl-üme ve yaşama dair cevabı daha ilk hecesinde saklı bilmeceler... ki biliyorum ki artık sıkıntılı bir tekrara dönüşüyor heceler... öyleyse iyi geceler sevgili iyi geceler...