Gül Zülfünde Aşk

beytü'l hazen'dedir gâm-ı hicranım kanaviçeme kuş ölüleri işlesin annem bilmiyorsun, bir oraya bir buraya savruluyor şirazesiz kalan satırlarım. gitmelerden geçerek yalnızlığa çalan gözlerine tutunup güneşi ezberliyorum tenha bir kuyunun içinde nâre. kirpiklerimden süzülen kristal hüzünler biriktiriyorum avuçlarımda. bilir misin elinde bir gülle bekleyen adam neye tutunur? ve neden hükmü ezelden verilen bir insanın gözyaşları hep içe akar? savur mahşerini vakit gelmiştir nâre. hasrettendir zaman divane; vur aşkı kalbinden, vur nâre! toprağı giyinen dalların eğilsin üzerime. sar beni gün gün çoğalan yangınlarına ruhunun. başına çiğ damlamış söylemler olur harcım; ellerime bulaşık, üzerimde alıngan kahırlar var. adın, düş taşıyan bir yangına kurban… rüzgârgülünü yırtan acılarımı yarına ısmarladım nâre. aşktanmış keşfedilmemiş cümleleri yudumlamak! aşktan! ey maverama şerh düşüren güzellik! seyrettim aynamdaki bilcümle yansımanı… benzettim kendimi rotasından sapıp da yolunu kaybeden turnalara. gül zülfünün titreyişine bereketli gelişlerini saklıyorum nâre. gözlerindir ahdim! ahdim, gözlerinedir. nüktesiz bir çığlığın avlusundan dökülen kelimelerimi savuruyorum rüzgârına… avuçlarımda bin çeşit intihar var, ve içimde uzak hatıraların gönül seyranı… yorgun süvarileri, kalbimize ululanan Ortadoğu'yu kutsalın bil nâre. koyu siyah bir gecede göster renklerin en beyazını. tut aşkı kalbinden, tut da beni hep böyle sev nâre