Bu Yürek

seni ne çok sevdiĝimi bilirsin hava kadar, ekmek kadar, su kadar alışmışım, yaşayamam sensiz korkarım sensizlikten yaşamış en büyük korkak kadar seni ne çok sevdiĝimi bilirsin ansızın damlayıpta içime ılık ılık aktın kalbimin derinliĝine sonra gönlümün sahilini adımladın martı sesleri eşliĝinde ne cefalara katlandım uĝruna kaçkez belaya takıldı ayaklarım bırakıp duvaĝını açmadıgım sevdiklerimi onumu kullandım kaçkez senden yana bir kelebek gibi gelip kondum avuçlarına acılarımı adadım sana, mutluluklarımı sonra gülmemi ayaklarım yürüdü sana gözlerim aĝlamaklı kaçkez kelle koltukta gelip teslim oldum kollarına bir bilsen daha neler adarım sana silik duran çocukluĝumu kırışık alınlı gençliĝimi kırk yaşları vuran sesimi ve gönlümün parçası çocuklarımı yani gül yüzlü şiirlerimi herşeyi adarım da sana bir bu yüreĝi adayamam bu yürek gün görmüş çocukların kumbarası bir yanı canlı naaşların yası alnı terli işçinin sefertası mahzun gurbetçinin sılası bir şafak vakti gecekondusu yıkılan dünyası dar edilen garibin tapulu villasıdır seni ne çok sevdiĝimi bilirsin çarpık aşkların yaşandıĝı bu devirde sana gerçek bir sevgi verdim derdimi döktüm,aĝladım senle el deĝmemiş sırlarımı verdim paylaştık bir dilim ekmeĝi mutluluĝumuzu, acılarımızı sevsemde seni ölesiye birşey varki sana adayamam yüreĝimi bu yürek namluya gül yaraya merhem yangına su olacak saracak insanlıĝı saracak kucak kucak