Acılara Dair

kaybedilir tüm umutlar gecenin kuytusunda oysa şimdi gündüz neden umutsuzum ben enginlere açılan bir gemi gibi sonsuz maviliklerde yalnız ve yolcusuzum karaları arayarak mı geçecek bütün ömür daha ne kadar alabora edecek insafsız dalgalar beni dün, bugün, yarın mechul bir hayatın rotası ızdırap fırtınası içinde yontulmuş umutlar peşinde kaybolmakmış meĝer küf kokulu bir baharda yüreĝim aĝlamazsa solmazsa daha da soluk yüzüm bir gariplik sezerim içimde sarkısı hüzün olan çıkarsa karşıma birgün mutluluk bilmiyorum direnirmiyim istemezmiyim gülmeyi özlermiyim kan aĝladıĝım günleri çölleşmiş bir dünya ve biter topraktan koca dikenler afaroz edildim bahardan çorak topraklarım solmuş yapraklarım kaldı elimde dilek tutmayı bile unuttum unuttum kırmızı gülleri çoktan ve tükettim kendimi hiç yoktan birgün aşabilirsem kafdaĝını canlanırsa yarı ölü cesedim oturamam öyle sessiz sedasız yıllardır mataramda biriken çok maske görmüş gözlerin yaşlarından maskeler üretirim asırlardır raĝbet gören bu malın reklamını beşiklerde yaparlar satarlar ergenleşmiş yürege hem de yüzleri hiç kızarmadan yıllanmış bir hatanın katmerleşmiş bedelini evetledim müflis biri oluncaya kadar insanların bazısında israf edilmiş sevgiyi bulamadım hiçbir zaman betonlaşmış varoşlarda şimdi en az ölüm kadar soĝuk olan bu lahza da bilmediĝim bir garip yerin sessiz ve tenha sokaklarında elimde kalan son sevgimi de hak edene vermek için murdarlara diş bileyen aslanları bekliyorum yoruldum iki yüzlü çok pürüzlü bu zevattan ve derinden of çektiren uzay çaĝı dostluĝundan dilim yanmış, içmem artık üflesemde ızdırabı elimdeki tek sermayem nefesimi saklıyorum mirasımı vermek için azraili bekliyorum