İtiraf

güneşimi kaybettiĝimden beri dostla düşmanı karıştırdım hep mum ışıĝında gözüme çarpan her ele dört elle sarılışımdan artakalan sadece hançer iziydi terkedilmiş boş ellere gömülen haftanın sekizinci gününde bir kara tren alır da beni götürür bilmediĝim diyarlara çalarak o efkarlı sireni hayal ile gerçek arasında bir yerde atılmış yalnış adımın yansıması gerçek hayata açmaya korktuĝum gözlerime beni derinden suçlayan keskin bakışlar mı olacaktı bilmeden bir dosta vurduĝum hançer azrail olur da düşer arkama sorayım, taşır mı acep bu yükü güçlü omuzları çökmüş vicdana çünkü bir cinayet işledim tutun kollarımdan atın zındana böyle olacaĝını bilseydim hiç girermiydim senin kanına bir bomba büyüyor bak yüreĝimde çabuk burdan git, git uzaĝıma bir hançer yarası kalsın elinde inanma hiç kimsenin dost olduĝuna beni umutlarınla beraber göm de fatihalar oku umutlarına...