Karanlık Korkusu

bir okyanus, bir deniz akıyor gönül nehirlerimden iklimlerime gül diktim bir soluk istiyorum umuttan ve asırlık esaretimden azad olmayı bekliyorum hasretimi iliştirip ucuna kalemimin bir mektup yazıyorum güneşe gönder ışıklarını kuytularına ülkemin aydınlanmamış tek bir ev, tek bir köşe kalmasın korkarım karanlıktan eskiden beri karanlık çaresizliktir benim ülkemde karanlık, esaret geceleri postal izi kapısında uykumun ellerinde kelepçe yine geceleri koyar yılda bir kere noel baba ayakkabılarına çocuklarımın esareti nefret ederim kölelikten eskiden beri kin besledim hep bana esareti aşılayan hislerime rengim siyah, ellerim nası