Kırık Kapılı Mevsim

Ruhsatsız işaretler bıraktılar kahkahalarla yanık otların tarlasına ayakları kokan bir ur çiçeklerden yapılma gökyüzünün karnına girdiği zaman.) Gün turuncu bir hayalet gibi yükselirken geniş bir yara yapışıyor pencereme yatağıma ölü bir kadın alıyorum ağzımda çiğnediğim bir sözcüğün arka kapısından ve kendimi şarapla karıştırarak sınıyorum bütün dinlerin gıcıklığına parkta sabahlayan bir sarhoşun koynundan çalarak şişesini. kargalar koruyor bu şehrin bedenlerini Heja kasıklarıma demir yağıyor "unutmama" suyundan içiyorum bir menekşenin avuçlarından adının baş harfini eritip kurşuni bir sessizliğin medeni haliyle. Seni anma vaktimden çalıyorlar kelimeleri kalmamış dilsiz bir bulut çarpıyor yüzüme ihanetin açık sofrasında yüzünü sürdüğün şehirler benimle oyun oynamak istiyor hafife alıyorlar içimdeki tabutu. bir yaprak kapatıyorum bende saplandığın yere ölümle muhabbeti olan deneyimli bir yaprak gövdene imrenmesin diye okçular. ağzı bayat suyla çalkalanmış adamları kalplerden temizleyen üretken bir seri katilim artık gel ve rüyalarımı ayıkla; geçmişime siktir çekmeden yeni yetme bir şiir. o yüzden kaçarken kapısı kırık bir mevsime ardımda kalanları yakıyorum ve üşüyorum yaşadıklarından Heja hangi dilde bir çiçek adıdır üşümek bildin mi ! Metin Akdeniz mayıs 2009