Cehennem başıma yıkılırken Mide bulantımı tatmadan İçinden geçen şarkıyı söyleyip Doyasıya uyandığım…
Aradan geçtim yıllarca Hep engel Hep denge Güçlü ilaç…
Düşmanlığımız kimseyi hak etmedi Uykusuzluğu hiçbir gece Kalbini kırdığımız ergenlik daha çocuktu…
Son soluğun muydum yoksa tanrı hata yapsın diye mi bekledin "Herkesin bir seni yok" üzüleceğimi de nerden çıkardın Alın yazında bir okunaksızlık yaşamın gelişi güzel ölümün gidişi…
Doyasıya unut beni Hatırladıklarının hiçbiri şarkı olmayacak çünkü Hakkında hiç bilmediklerimi met ederken Hep alınacağın davranış biçimiyim hayatımda biliyorum…
Değiştirilmiş senin hayatın Ölürken sonsuzu sevmemiştin…
Ben artık beni terk etmende kaybolmuşsam Görünmüyorsam hayallerin fotoğrafında Sana ne bıraktığımı düşündüğün zamanlarda belki Adımı her duyduğunda hatırlamıyorsan beni…
Bu satırları sevdim Onlara çocukluğun muamelesini yapıyor büyümek Artık herkes daha az erkek Uzun topuklar kısa mesafeler içinmiş…
Gitti inanmadılar Ama buradayız hala Kimse anlamadı…
Öpüştüğüm sigaralardan alıyorum nefesimi Avutuyorum hayatına gözlerimi yummayı Bir şans daha istiyorum cesedinden Herkes için…
Uzaklaştıkça Perspektifin Senin Doğal adıyla…
Havada bir şeyler acelede "Ne olacaksan benimsin" diyen hani "Eskiden olsa hatırlamazdım seni" diye baktığım Yüzünü saklayan başka bir kadın şimdi göremediklerim o siste…
Söyle Senin gibi şarkı yok, şarkını söyle Senin gibi değilim, beni anlat Çürüdüm dudağından öte uzak…
Ya Güzel laf Tüm kadınlara karşı sevişmeye çalıştım Geri dön…
Yüzümden kayıyorum itinayla Sonum her yerde Direniyorum ilaçlara Ölüm hastalığım…