Formül

Ben artık beni terk etmende kaybolmuşsam Görünmüyorsam hayallerin fotoğrafında Sana ne bıraktığımı düşündüğün zamanlarda belki Adımı her duyduğunda hatırlamıyorsan beni Bugün en çok neyi ya da kimi severek uyanmışsan Seni sevmeme benden daha çok değer veriyorsun kim bilir Ne ben eskisi gibiyim ne sen beklediğim gibi Bende aşk bitmiş de sen anne olmuşsun Rollerimizi alıp ellerimizden boşa ezberlediğimiz replikleri bırakmışız akıllarımızda Sokaktaki insanlara da birbirimize duyumsadığımız gibi olmasa da sevgi ve nefret besleyebiliyorken hani Bir ten sıcaklığı için yataklara aldırmadan sığınabilecek birinin masumiyetine ve güvensizliğine sahip olduğumuzda Olur olmadık güçlü kadın veya erkeler aklımızı alabilir kıvama geldiğimizde Yaşadıkları zamanlarda aklımıza hiç gelmeyen insanları mutlu olduğumuz zamanlara zımbalayıp. Tuz kokan bir deniz yeline bırakacağız belki yüzümüzdeki tatlı gülümsemeyi Hiç düşündüğümüz gibi değilmiş Birbirimizin göremeyeceği bir yalnızlığı seçmişiz sadece… o kadar Ben aslında senin nefes almana hiç güvenmedim belki Ağız tadıyla aşık olduğunu da görmedim Her an birinin silebileceği imla hatalarının düzeltilmesine hiç müsaade etmeyeceğim Ölçüsüz, uyaksız bir şiirdin sadece itiraf kokan laf salatalarımda. Sadece sustuğunda dinledim seni Bekledim, bekledim "Git buradan" diyecek bir cesareti Artık, hatırlamayacağım her şey; Artık, konuşamayacak her şey, şahidim… Seni sadece Tanrı'nın seni sevebileceği kadar sevebilirdim.