Yokluğun

Yokluğun, çok fazla koymuyor artık Her gün batımında Biraz daha unutuluyorsun Unutmanın anlamını bilmeyen aklımda Canımı acıtmıyor hasretin Ne sıcağını ellerinin Ne derinliğini gözlerinin, aramıyorum artık Alıştım yalnızlığa, dokunmuyor hiç bir şey Zoruma gitmiyor inan Nerdesin, kimlesin aldırmıyorum Ve özlemiyorum artık Ne rüzgarlarda saçlarını Ne başımı vurduğum duvarlarda omuzlarını Yokluğun, çok fazla koymuyor artık Her gün batımında Bir parça daha eksiliyorsun Kaybetmeyi hazmedeyen canımda Anmıyorum seninle olduğum hiç bir günü Bırak bir kenara yüzünü Adını bile hatırlamıyorum inan Bir iki ufak tefek şey var hala seni hatırlatan Olsun onlar da çok şey değiller Bir sabahlar var bir akşamlar Bir de ikisinin arasında kalan dar zamanlar Bir hasretin kadar sıcak yazlar Bir yalnızlığım gibi üşüten kışlar Bir de ikisinin arasında ki ilk ve son baharlar İnsanları görünce hatırlıyorum seni Kuşları, yağmuru, denizi, gök yüzünü ve çiçekleri Bir de düşündüğümde Ölüm ve yaşam denilen gerçekleri Bir siyahı, bir beyazı görünce anarım seni Bir de diğer tonda ki bütün renkleri Dedim ya; Yokluğun, çok fazla koymuyor artık Her gün batımında Bir santim daha azalıyorsun Kainat kadar büyümüş düşüncelerimde Her gün batımında bitiyorsun bende Ah şu gün bir doğsa da bir sabah İzin bile kalmayacak ya akşama Doğmuyor, sensiz doğacak güne de günah Yokluğun, çok fazla koymuyor artık Her gün batımında Bitiyorsun Gün be gün hasretinle biten benle beraber