Veysel Karanî

Dünyaya gözlerini Karen köyünde açtı Bir sabah seherinde doğdu Veysel Karanî İçinden gelen hisle putpereslikten kaçtı Nur oldu rahmet gibi, yağdı Veysel Karanî Develerin çobanı vadilerin gülüydü İnsanların gözünde divaneydi deliydi Gönlü ulvî hislerle kaynaşan bir veliydi Zifirî karanlığı boğdu Veysel Karanî Huzuru tefekkürde, Hakkı zikirde buldu Tevazuda yüceldi, nasıhatleri boldu Tekvada eşi yoktu, kalbi imanla doldu Hikmetleri gönlüne yığdı Veysel Karanî Ufku öyle genişti semayı izliyordu Dünyayı kurtaracak birini özlüyordu Bir haber gelir diye yolları gözlüyordu Çöllerin ortasında bağdı Veysel Karanî Peygamber zuhur etti haberini almıştı Kelime-i tevhidi hisleriyle bilmişti Gidip göreyim diye anasına gelmişti Anası yok der, boyun eğdi Veysel Karani Peygamber aşkı ile yanıp tutuşuyordu Duyduktan sonra onu anıp tutuşuyordu Anası onu ölür sanıp tutuşuyordu Peygamber sevgisinde dağdı Veysel Karanî Anası der ki yavrum yüreğimi doğrama Sen gidip gelesiye taş basarım bağrıma Yalnız evinde git gör başka yere uğrama Uçtu başı göklere değdi Veysel Karanî Issız vadiler, dağlar, kızgın çölleri aştı Peygamberin evine Medine'ye ulaştı Peygamber Tebükteydi, önemli bir savaştı Ağladı göz yaş ile çağdı Veysel Karanî Peygamber Efendimiz seferinden dönünce Doğru mescide koştu devesinden inince Ashabına Üveysi övgü ile anınca Herkesin yüreğine sığdı Veysel Karanî