شمارهٔ ۱۱

هرزه نقاب رخ مکن طره نیم تاب را زاغ چسان نهان کند بیضه آفتاب را وصل تو چون نمی دهد در ره عشق کام کس چند به چشم تشنگان جلوه دهد سراب را کام که بوده در پیت گرم که می نمایدم حسن فزاست از رخت صورت اضطراب را با دگران چها کند عشق که در مشارکت رشک دهد ز کوه کن خسرو کامیاب را عشق ز سینه چون کند تندی آه را بدر حسن به جنبش آورد سلسله عتاب را سحر رود به گرد اگر بند کند فسون گری در قفس دو چشم من مرغ غریب خواب را غیر گیاه حسرت از خاک عجب که سرزند دجله چشم من اگر آب دهد سحاب را ناز نگر که پای او تا به رکاب می رسد دست ز کار می رود حلقه کش رکاب را ناصح ما نمی کند منع خود از رخش بلی دور به خود نمی رسد ساقی این شراب را طرح سفر دگر کند آن مه و وقت شد که من شب همه شب رقم زنم نامه بی جواب را محتشم شکسته دل تا به تو شوخ بسته دل داده به دست ظالمی مملکت خراب را