شمارهٔ ۱۲۲

م محتشم کاشانی
0 Altın Yaprak
بس که مجنون الفتی با مردم دنیا نداشت از جدایی مر دو دست از دامن صحرا نداشت حسن لیلی جلوه گر در چشم مجنون بود و بس ظن مردم این که لیلی چهره زیبا نداشت دوش چون پنهان ز مردم می شدی مهمان دل دیده گریان شد که او هم خانه تنها نداشت ای معلم هر جفا کان تندخو کرد از تو بود پیش ازین گر داشت خوی بد ولی اینها نداشت شد به اظهار محبت قتل من لازم بر او ورنه تیغ او سر خونریز من قطعا نداشت بر دل ما صد خدنگ آمد ز دستش بی دریغ آن چه می آید ز دست او دریغ از ما نداشت محتشم دیروز در ره یار را تنها چو دید خواست حرفی گوید از یاری ولی یارا نداشت

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.