شمارهٔ ۱۳۱

م محتشم کاشانی
0 Altın Yaprak
شهریار من مرا پابست هجران کرد و رفت شهر را بر من ز هجر خویش زندان کرد و رفت وقت رفتن داد تیغ غمزه را زهراب ناز وان نگه کردن مرا صد رخنه در جان کرد و رفت من فکندم خویش را از خاکساری در رهش او ز استغنا مرا با خاک یکسان کرد و رفت غایب از چشمم چو میشد با نگاه آخرین خانه چشم مرا از گریه ویران کردو رفت روز اقبال مرا در پی شب ادبار بود کز من آن خورشید تابان روی پنهان کرد و رفت باد یارب در امان از درد بی درمان عشق آن که دردم داد و نومیدم ز درمان کرد و رفت دوزخی تابنده شد بهر عذاب محتشم دوش کان کافر دلش تاراج ایمان کرد و رفت

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.