غزل شمارهٔ ۱۳۱

نه قاصدی که پیامی به نزد یار برد نه محرمی که سلامی بدان دیار برد چو باد راهروی صبح خیز می خواهم که ناله سحر به گوش یار برد صبا اگر چه رسول من است بیمار است بدین بهانه مبادا که روزگار برد فتاده ایم به شهری غریب و یاری نیست که قصه ای ز فقیری به شهریار برد من آن نیم که توانم بدان دیار شدن صبا مگر ز سر خاک من غبار برد تو اختیار منی از جهانیان و جهان در آن هوس که ز دست من اختیار برد غلام ساقی لعل توام که چاره من به جرعه می نوشین خوشگوار برد بیار ساقی از آن می که می پرستان را دمی به کار دارد و دمی ز کار برد میی میار که درد سر و خمار آرد از آن می آر که هوش آرد و خمار برد هزار بار دلم هست و در میان دل نیست در این میان دل سلمان کدام بار برد