شمارهٔ ۱۶۷
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد
غم او نمی گذارد که نفس نگه ندارد
چه ز مزرع امیدم دمد از جفای ترکی
که ز ابر التفاتش همه تیغ و تیر بارد
تن خویش تا سپردم به سگش ز غیرت آن
که خدنگ نیمه کش را نفسی نگاه دارد
ز نشستنش به مسجد به ره نیاز زاهد
شده یک جهت نمازی به دو قبل می گذارد
تو که داغ تیره روزی نشمرده ای چه دانی
شب تار محتشم را که ستاره می شمارد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş