شمارهٔ ۱۷ - وله ایضا

ای فلک حشمت که در دکان نظم محتشم به ز مدح مشتری گیر تو یک پرگاله نیست وان عروسان را که در عقد تو می آرد به نظم هیچ یک را احتیاج صنعت دلاله نیست نطقش از شیرینی در ثنایت می نهد بر سر هم آن قدر شکر که در بنگاله نیست با دگر اشعار کز پی می رسد این قطعه هست کاغذی باوی که کوتاهیش در دنباله نیست آن قدر در کز ثنایت دردل ذخار اوست بر گل صد برگ سوری صد یک آن ژاله نیست ابر طبعش بس که حالا مستعد بارش است هیچ ماهی بر سپهر فکرتش بی هاله نیست او چو در جولان گه صد ساله مدحت پا نهاد وین سخن بی اصل مثل شعله جواله نیست وجه انعامش که مرقوم است و مجری در برات همچو احسان دگر یاران چرا هر ساله نیست