شمارهٔ ۲۱۲
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
ای گل به کس این خوبی بسیار نمی ماند
دایم گل رعنایی بر بار نمی ماند
مگذار که نا اهلان چینند گل رویت
کز نار چو گل چینند جز خار نمی ماند
می گرچه کمست امشب گر یار شود ساقی
از مجلسیان یک تن هوشیار نمی ماند
که مه به تو می ماند خویی که کنون داری
فرداست که در کویت دیار نمی ماند
ای دم به دم از چشمت آثار ستم پیدا
تا می نگری از ما آثار نمی ماند
بیمار تو را هر بار در تن نفسی می ماند
پاس نفسش میدار کاین یار نمی ماند
چون محتشم از وصفت خاموش نمی مانم
تا تیغ زبان من از کار نمی ماند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş