شمارهٔ ۳۳۲

م محتشم کاشانی
0 Altın Yaprak
ز دل دودی بلند آویخته زلف نگون سارش خدا گرداندم یارب بلاگردان هر تارش ز هر چشمی به حسرت می گشاید از پی آن گل بهر گامی که بر می دارد از جا نخل گل بارش به سر ننهاده کج تاج سیاه آن ترک آتش خو که از آهم به یک سو رفته دود شمع رخسارش به گلشن حسرت قدش رود از نخل بر گلشن به نخل خشک آموزد خرامش سحر رفتارش ز بیم غیر می گوید سخن در زیر لب با من من حیران بمیرم پیش لب یا پیش رخسارش چه سان گنجانم اندر شوق ذوق لطف دلداری که از جان خوش تر آید بر دل آزاده آزارش بسی نازک فتاده جامه معصومی آن گل خدا یارب نگهدارد ز دامن گیری خارش ز زلفش محتشم را آن چنان بندیست در گردن که گر سر می کشد از وی به مردن می رسد کارش

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.