شمارهٔ ۳۵۷

من بی تو ندارم از چمن حظ دور از سمنت ز یاسمن حظ بی روی تو در چمن ندارند از صحبت هم گل و سمن حظ بی قد تو نارواست کردن از دیدن سرو و نارون حظ یک ذره نمی فروشم ای گل تشویق تو من به صد تو من حظ خوش می کند از دراز دستی آغوش تو از تو سیمتن حظ با حسن طبیعت است کز وی با طبع کنند مرد و زن حظ جعد تو ذقن طراز دل را چون تشنه از آن چه ذقن حظ جز جام که دید از آن دهن کام جز جامه که کرد ازان بدن حظ ای می که به جوشم از تو چون خم خوش داری از آن لب و دهن حظ این پیرهن این توای که داری زان جوهر زیر پیرهن حظ بی تابم از این که می کند زلف بازی بازی از آن ذقن حظ لب می گزم از حسد که دارد خط زان دو لب شکرشکن حظ در مهد که دایه ساقیش بود می کرد از آن لبان لبن حظ گو شیخ مگو مراخطا کار من دارم از آن بت ختن حظ او ره زن کاروان جانهاست وین قافله را ز راه زن حظ پر زلزله شد جهان و دارد زان زلزله در جهان فکن حظ با لذت عشق خسروی داشت شیرین ز مذاق کوه کن حظ پروانه قرب شمع یابد مرغی که کند ز سوختن حظ شد گرم که آردم به اعراض اعراض رقیب داشتن حظ بد خویی محتشم به این خوی خطیست که دارد از سخن حظ