شمارهٔ ۳۹۲
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
لب پر سوال بر سر راهی نشسته ام
سایل نیم به وعده ماهی نشسته ام
زان شمع بس که داشته ام دوش اضطراب
گاهی چو شعله خاسته گاهی نشسته ام
گل می دمد ز دامن و چشمم که روز و شب
با دسته گلی چو گیاهی نشسته ام
صیادوار ز آهوی دیر التفات او
پیوسته در کمین نگاهی نشسته ام
دل ساخت سینه را سیه از دود خود ببین
در پهلوی چه خانه سیاهی نشسته ام
روز فریب بین که گذشته است محتشم
سالی که من به وعده ماهی نشسته ام
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş