شمارهٔ ۴۱۸

ز بس که مهر تو با این و آن یقین دارم به دوستی تو با کاینات کین دارم زمانه دامن آخر زمان گرفت و هنوز من از تو دست تظلم در آستین دارم تو اجتناب ز غیر از نگاه من داری من اضطراب به بزم از برای این دارم تو واقف خود و من واقف نگاه رقیب تو پاس خرمن و من پاس خوشه چین دارم چنان به عشق تو مستغرقم که همچو تویی ستاده پیش من و چشم بر زمین دارم به دور گردی من از غرور میخندد حریف سخت کمانی که در کمین دارم هزار تیر نگاهم زد و گذشت اما هنوز چاشنی تیر اولین دارم به پیش صورت او ضبط آه خود کردن گمان به حوصله صورت آفرین دارم بس است این صله نظم محتشم که رسید به خاطر تو که من بنده ای چنین دارم