شمارهٔ ۴۲۲

خوش آن ساعت که خندان پیشت ای سیمین بدن میرم تو باشی بر سر بالین من گریان و من میرم چنان مشتاقم ای شیرین زبان طرز کلامت را که گر بندی زبان سوزم و گر گویی سخن میرم منم نخل بلند قامتت را آن تماشایی که گر آسیب دستی بیند آن سیب ذقن میرم همایانم به زاغان باز نگذارند از غیرت ز سودایت به صحرایی که بی گور و کفن میرم من آن مسکین کنعان مسکنم کز یوسف اندامی زند گر بر مشامم باد بوی پیرهن میرم نمی دانم که شیرین مرا خصم من از شادی چسان پرسش کند روزی که من چون کوهکن میرم چو پا تا سر وجودم شد وجودت جای آن دارد که از بهر سرا پای وجود خویشتن میرم مگر خود برگشاید ناوکی آن شوخ و نگذارد که از دیر التفاتیهای آن ناوک فکن میرم نگردد محتشم تا عالمی از خون من محزون به این جان حزین آن به که در بیت الحزن میرم