شمارهٔ ۴۶۱
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
تا به کی جان کسی دل بری از هیچ کسان
آفت حسن بتان است هجوم مگسان
تو ز خود غافلی ای شمع ملک پروانه
که چو گل هر نفسی میزنی آتش به کسان
زده آتش به جهان حسن تو وز بیم نفس
تا شود روی تو آیینه آتش نفسان
کشور حسن بیک تاخت بگیری چو شوند
هم رهان ره سودای تو باری فرسان
به حریم حرمت پای سگانست دراز
وز سر کوی تو شیران همه کوته مرسان
رزق شاهنشهی حسن چه داند صنمی
که سجود در او سر زند از بوالهوسان
بندگی ها کندت محتشم بی کس اگر
مکنی نسبتش از بنده شناسی به کسان
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş