شمارهٔ ۴۶۴
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
تا بر سپهر از زر انجم بود نشان
دست در نثار تو بادا درم فشان
این که در ترقی کار تو بس که هست
ذات تو را بهر سر مو صد نشان ز شان
بر صاف سلسبیل کشان طعنه میزنند
از دردجرعه کرمت چاشنی چشان
عدلت ز عدل کسری و کی می برد سبق
به ذلت ز بذل حاتم طی می دهد نشان
نطق سفیه گفت تو را بارگه نشین
دل بر دهن زدش که بگو پادشه نشان
از زر فشانی تو ره درگهت شده
ممتاز بر زمین چو بر افلاک کهکشان
زان عهد یاد باد که بی باده محتشم
میشد خوشان ز خوش دلی خدمت خوشان
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş