شمارهٔ ۵۰۷
م محتشم کاشانی
0
Altın Yaprak
مراست رشته جان کاکل معنبر او
فغان اگر سر مویی شود کم از سر او
نه کاکل است که بر سر فتاده سر و مرا
همای حس فکنده است سایه بر سر او
برابری به مه او روی نکرد مهی
که رو نساخت چو آیینه در برابر او
اگر نقاب گشاید گل سمنبر من
به گلستان چه نماید گل و سمن بر او
مرا ز دولت صد ساله وصال آن به
که غیر یک نفس آواره باشد از در او
چو قتل بی گنهان خواهی ای فلک ز نهار
بریز خلق من اول ولی به خنجر او
چو محتشم شرف این بس که خلق دانندم
کمین بنده ای از بندگان کمتر او
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş