شمارهٔ ۵۶۰

چو می نماید که هست با من جفا و جورت ز روی یاری ز دست جورت فغان برآرم اگر تو دست از جفا نداری بخشم گفتی نمی گذارم که زیر تیغم برآوری دم مرا چه یارا که دم برآرم اگر دمارم ز جان برآری شب فراقت کز اشتیاقت به جان فکارم به تن نزارم به خواب کس را نمی گذرام ز بس که دارم فغان و زاری نه همزبانی که من زمانی باو شمارم غمی که دارم نه نیک خواهی که گاهگاهی ز من بپرسد غم که داری به درد از آنرو گرفته ام خو به خاک از آن رو نهاده ام رو که عشق کاری نباشد الا به دردمندی ز خاکساری اگرچه کردم چو بلبل ای گل در اشتیاقت بسی تحمل ز باغ وصلت گلی نچیدم جز این که دیدم هزار زاری همیشه گویی که محتشم را برآرم از جا درآرم از پا ز پا درآید ز جان برآید شبی که مستش تو در برآری