شمارهٔ ۵۷۷

از باده عیشم بود مستانه به کف جامی زد ساغر من بر سنگ دیوانه می آشامی ای هم دم از افسانه یک لحظه به خوابش کن شاید که جهان گیرد یک مرتبه آرامی با این همه زهد ای بت در عشق تو نزدیکست کز مستی و بدنامی بر خویش نهم نامی گر کار تو در پرهیز پر پیش نمی آید در وادی رسوایی من پیش نهم گامی ای بسته زبان از خشم خود گو که نمی باید با این همه تلخی ها شیرینی دشنامی آن کرد گرفتارم کز زلف بتان افکند در راه بنی آدم گیرنده ترین دامی با این همه چالاکی ای پیک صبا تا چند جانی به لب آوردن ز آوردن پیغامی هنگامه به آن کو بر ای دیو جنون شاید کان شوخ تماشا دوست سر برکند از بامی فردا چه شود یا رب کان شوخ به بزم آمد دیروز به ایمایی امروز به ابرامی ای سرو چمن مفروش پر ناز که می باید رعنایی بالا را زیبایی اندامی در بزم تو این بد نام جان داد و نداد ایام از دست تواش جامی وز لعل تواش کامی