شمارهٔ ۵۷۷
ف فیاض لاهیجی
0
Altın Yaprak
می توانم ای فلک گر دست بر ترکش زنم
از خدنگ ناله ای در خرمنت آتش زنم
یاد او در هجر گل میریزدم بی خار رشک
باده دردآمیز بود اکنون من بی غش زنم
می جهم گر چون سپند از آتش خود دور نیست
میکشم میدان که خود را خوب بر آتش زنم
دل مشبک گشت و ناراضی است می خواهم که باز
یک شبیخون دگر بر ناوک ترکش زنم
کار بر من تنگ دارد صحبت زاهد کجاست
وسعت مشرب که می با ساقی مهوش زنم
آتش افسرده ای دارد چراغان مجاز
کو حقیقت تا بغل بر شعلة سرکش زنم
یا صمد دارد به لب فیاض و در دل یا صنم
آتشی خواهم درین گبر مسلمان وش زنم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş