بخش ۴ - علم به کردار نیک جمال گیرد

و بر مردمان واجب است که در کسب علم کوشند و فهم را در آن معتبر دارند که طلب علم و ساختن توشه آخرت از مهمات است و زنده را از دانش و کردار نیک چاره نیست و نیز نور ادب دل را روشن کند و داروی تجربت مردم را از هلاک جهل برهاند چنان که جمال خورشید روی زمین را منور گرداند و آب زندگانی عمر جاوید دهد و علم به کردار نیک جمال گیرد که میوه درخت دانش نیکوکاری است و کم آزاری و هرکه علم بداند و بدان کار نکند به منزلت کسی باشد که مخافت راهی می شناسد اما ارتکاب کند تا به قطع و غارت مبتلا گردد یا بیماری که مضرت خوردنی ها می داند و همچنان بر آن اقدام می نماید تا در معرض تلف افتد و هر آینه آن کس که زشتی چیزی بشناخت اگر خویشتن در آن افکند نشانه تیر ملامت شود چنان که دو مرد در چاهی افتند یکی بینا و دیگر نابینا اگر چه هلاک میان هر دو مشترک است اما عذر نابینا به نزدیک اهل خرد و بصارت مقبول تر باشد