بخش ۶ - حکایت زن بازرگان کشمیری
ن نصرالله منشی
0
Altın Yaprak
آورده اند که در شهر کشمیر بازرگانی بود حمیر نام و زنی ماه پیکر داشت که نه چشم چرخ چنان روی دیده بود نه راید فکرت چنان نگار گزیدهرخساری چون روز ظفر تابان و زلفی چون شب فراق درهم وبی پایان
خود ز رنگ زلف و نور روی او برساختند
کفر خالی از گمان و دین جمالی زیقین
و نقاشی استاد انگشت نمای جهان در چیره دستی از خامه چهره گشای او جان آزر درغیرت و از طبع رنگ آمیز او خاطر امانی در حیرت با ایشان همسایگی داشت میان او و زن بازرگان معاشقتی افتاد روزی زن او را گفت بهر وقت رنج می گیری و زاویه مارا بحضور خویش آراسته می گردانی و لاشک توقفی می افتد تا آوازی دهی و سنگی اندازی آخر مارا از صنعت تو فایأه ای باید چیزی توانی ساخت که میان من و تو نشانی باشد گفت چادری دو رنگ سازم که سپیدی برو چون ستاره درآب می تابد و سایه یدرو چون گله زنگیان بر بناگوش ترکان می در فشد و چون تو آن بدیدی بزودی بیرون خرام و غلامی این باب می شنود چادر بساخت و یگچندی بگذشت روزی نقاش بکاری رفته بود و تا بیگاهی مانده آن غلام آن چادر را از دختر او عاریت خواست و زن را بدان شعار بفریفت و بدو نزدیک شد و پس از قضای شهوت بازگشت و چادر بازداد چون نقاش برسید و آرزوی دیدار معشوق می داشت در حال چادر بکتف گردانید و آنجا رفت زن پیش او بازدوید و گفت ای دوست هنوز این ساعت بازگشته ای خیر هست که برفور باز آمدی مرد دانست که چه شده است دختر را ادب بلیغ کرد و چادر بسوخت
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş