مشتاق اصفهانی

سروا سمنا صنوبرا شمشادا یکبار به پرسش من ناشادا ورنه ز غمت رو به بیابان آرم سرگشته چو باد هرچه بادابادا

چند از ستم فلک درین باغ خراب گریم چو سحاب از سوز جگر رود ز چشمم خوناب مانند کباب…

من کیستم از خم کمندی در حلقه شوق پای بندی آلوده به زهر کام جانی از حسرت لعل نوشخندی…

چشم مست تو همان آفت جانست که بود تیر مژگان تو دلدوز چنانست که بود نگه گرم همان شعله فشانست که بود در نگین تو همان زهر نهانست که بود…

مخوان ز دیرم به کعبه زاهد که برده از کف دل من آنجا به ناله مطرب به عشوه ساقی به خنده ساغر به گریه مینا به عقل نازی حکیم تا کی به فکرت این ره نمی شود طی به کنه ذاتش خرد برد پی اگر ر…

یابم گرت از یاری کوکب امشب کارم شود از تو عین مطلب امشب رفتی ز برم صبح چو دیروز امروز بازآ بسرم شام چو دیشب امشب

شبی گریم شبی نالم ز هجرت داد از این شب ها به شب های غمت در مانده ام فریاد از این شب ها بود گر هر شبم زینسان به روز هجر آبستن مرا بس روزهای تیره خواهد زاد از این شب ها…

در عشق بلب خموش می باید بود در عالم دل بجوش می باید بود چشمی نه هزار چشم می باید بود گوشی نه هزار گوش می باید بود

خاک ار شوم به کوی تو گردم نمی رسد دردی ز دوری تو به دردم نمی رسد این درد دیگر است که جانم به لب رسید از درد یار و یار به دردم نمی رسد…

هر دم ز بتی بداغ می باید بود سرمست ز یک ایاغ می باید بود سرگشته هر شمع نمی باید بود پروانه یک چراغ می باید بود

گشاید از در میخانه هر در کاسمان بندد مبادا در بروی هیچ کس پیر مغان بندد بدشمن عهد یاری یار ما محکم چنان بندد که نتواند بکوشش بگسلد با دوستان بندد…

مرغان چو دل از سیر چمن شاد کنید آنگاه نوای عیش بنیاد کنید پرواز بگرد سرو و شمشاد کنید از حال اسیران قفس یاد کنید

پایی به پای دشت نوردم نمی رسد گردی به گرد بادیه گردم نمی رسد حال مرا شنید و نپردازدم به حال دردم به او رسید و به دردم نمی رسد…

یاران چو دل از صحبت هم شاد کنید جمع آیید و نشاط بنیاد کنید با دوست بساغر می گلگون ریزید از حسرت خونابه کشان یاد کنید

ز خیلی کجا چون تو شاهی برآید ز بامی کجا چون تو ماهی برآید بود سرکش از کاکلی دود آهم که گاهی ز زیر کلاهی برآید…