Ceylân Pınarı!..

Ben... Bir zamanlar... Seni görürdüm gözlerimde... Ben... Bir zamanlar, severdim aynaları... Su içen bir ceylan gibi yüzüme sokulup, bakardım kendi gözlerime... Sen, benim gözlerimden; bana bakardın! .. Ben, bir zamanlar seni görürdüm gözlerimde... Bir 'aaahh' desem, buharlanırdı yüzü göllerin! .. ..... Şimdi is sarıyor kırılmış aynaları, her ahımda; tütüyor içim... Tütüyor içim! .. Ben... Ben bir zamanlar seni görürdüm gözlerimde... Ben; sen gibi bakar, , , sen gibi güler, , ve sen gibi, severdim... Sen gibi! .. Aynalar bana benzemezdi içimde sen varken; Hani, toprak yolun bir adımlık çukurunda birikmiş suya benzemediği gibi gökyüzünün! .. Aynalar bana benzemezdi içimde sen varken; Hani ben, parıldarken... Hani ışıl ışılken; elektrik verilmiş ampulleri gibi, kristal avizelerin... Ben, bir zamanlar... Seni seyrederdim, su içtiğim göllerde seenn sanıp, aksimi! .. Ben, bir zamanlar; senn kokan nefesimden buharlanmış göllerin yüzüne yazardım adını, parmağımla! .. Ben, bir zamanlar; severdim seyretmeyi, aynaları... Hani içimde sen varken... Hani, seni sızdırırken dışıma... Hani, seni yansıtırken; bilsem de sığmayacağını gökyüzünün, yüzüme! .. Ben, bir zamanlar severdim aynaları... Ben, bir zamanlar severdim; Sevilirken! .. Ceylanlar sokulur da pınar başına... Kimse bilmeez; Pınarların suyuyla mı doyar ceylanlar, yoksa ceylanların gözünden mi dolar pınarlar! ..