İnan Ben Mutluyum Artık

Öyle unutmak kolay mı sandın. Toprağa gömdüm ben sevgimi. Sen bu ayrılığı kolay mı sandın. Gönülden sildim ben o sevgini. Hep öyle,küsüp küsüp döndü diye, Her zaman döneceğimi mi sandın. Benim gururum onurum yok mu? Benim sabrım sonsuz mu sandın? Kazıdım yaralı kalbimdeki hisleri. Kazıdım hayallerimdeki boş izleri. Kazıdım kara gözlerinin tutkusunu, Kazıdım beynimdeki loş vurgunu, Çok sevdim diye vazgeçemez mi? Çok bağlandı da diye silemez mi? Çok değer verdi diye çizemez mi? Sandın,be ey zalim yar,ey hain yar. Niçin ben boşa seni çok sevmişim. Niçin o kadar boşa değer vermişim. Neden o kadar boşuna vurulmuşum. Neden o kadar boşuna tutulmuşum. İçi boş sevgine onca şiir yazmışım. Darlığında hep derdine koşmuşum. Sana nasıl inanıp da nasıl kanmışım. Tanırdım ama,sende ben yanılmışım. Zararın neresinden dönülürse karmış. Sana sevgim boşa yanılan bir kormuş. Senin sevgin yalandan yanan alevmiş. Senin vakurluğun bile hep kerhenmiş. Yaşam bu yenilen kazıkların bileşkesi, Gönlümün çektiği o değmeyen çileleri, Çekmesem belki bulamazdım güzelimi. Senden üstün olduğunu sezemezdim ki. Kapandı elemli kara defter sayfası daha Açıldı bembeyaz bir defter sayfası daha. Ne hoştur,ne korkusu var ne de ürküsü. Ne kaprisi var, ne nazı, ne de üzüntüsü. Mutlu musun sen,umutlu musun şimdi? Pişman mısın sen,perişan mısın şimdi? Mutsuzluk ve pişmanlık faydasız artık. İnan ben çok mutlu ve umutluyum artık.