Umut Yok

Umut yok çatal karam,kara gözlü,uzun kirpikli,edalı güzelim. Sen serin masmavi denize tutkunsun,bense serin yemyeşil dağlara… Sen rahata düşkünsün,ben üretime,üretmeye,çalışmaya, sefalete… Bil ki,gelecekten umut yok ikimize,aşka sevgiye beraberliğe. Halkımın içinde,ta göbeğindedir benim tek gerçek yerim. Ovalardır,tarlalardır,bağlardır kahvelerdir benim mekanım. Köy kokusunu duymadan,ovanın kiri,dağın esintisi olmadan, Ben kesinlikle yaşayamam ama,sen de bunlarla yaşayamazsın. Al örtülü gelincik tarlalarını,bire bin veren başakları,bağları, Elinden çıkmayan tütün bulaşığını,meşakkati çileyi yokluğu, Bunların verdiği hazzı,zevki tatmadın tanımazsın sen güzelim. Biliyorum ben bunlar sız ama,sen bunlarla yaşayamazsın. Ben bir çoban kavalına hasret,bir dere şırıltısına tutkunum. Zümrüt ormanların koynunda türkü mırıldanmaya hasretim. Sense bilmediğim müzikler dinlersin,diskotek çocuklarıyla, Biliyorum sen bunlarla yaşayamazsın bende seninkilerle. Sen,tarlada çalışmamış,uyumamışsındır hiç yıldızların altında, Görmemişsindir gerçek doğal bir çiçek nasıl yetişir yetiştirilir. Demir parmaklıklara mahkum,isli park çiçeklerinden başka. Sen suni,ben doğal çiçekleri severim,İşte bundan umut yok.. Sen, şafağı tanımazsın,seher yeli değmemiştir hiç göğsüne, Sevgi nedir bilmezsin,gelmemiştir hisli bir öpücük dudağına, Sen, bilmezsin kartalın özgürlüğünü,yamacın sarplığını dikliğini, Çünkü yalınayak hiçbir zaman basmamışsındır kara toprağa. Sen,villalar istersin yaşamak için,kopamazsın plajlardan. Ben,bir çadırı saray bilirim,saraymış gibi yaşarım çadırda, Sen paraya tutkunsundur güzelim,bense sevgiye sevdaya, Bundan umut yok,ikimizin beraberliğine yaşamına sevgisine. 18.03.2007 İlköğretim Müfettişi