Hüzün Cemberi

mevsim kış, deniz kenarında; dudaklarından, yüreğinin sesine gözlerinin sevincine karanlıkla, aydınlığın siyah ile beyazın zıtlığında bir çift söz döküldüğünde; sustu birden çığlık çığlık kuşlar hüzün yüklendi sahile vuran dalgalar alevler üşüdü karlar, alevden birer bulut sanki! on dakika; ne uzun bir asır imiş ki; bitmek bilmeyen ! bir hüzün çemberi ki; boğup, öldüren ! çıldırtan bir sessizlik var anlamsızlığın deryalarında iki damla yaş hazin hazin süzülürken gözlerden çığlar devrildi üzerimize, güneşin ülkelerinden alevler sündü, kutupların asırlaşmış buz kütlelerinden inan! ne güzel yakışıyor gözlerine şimdiye dek hiç konaklamamış mutluluğun ışıltıları ne olur inat etme! mutluluk özlemli benliğine yorulmadın mı artık ertelemekten baharları? hüzün çemberi değil,gül bahçesidir yakışan yüreğine on dakika; ne uzun bir asır imiş ki; bitmek bilmeyen ! bir hüzün çemberi ki; boğup, öldüren !