Kahve Gözler

Hayatın estirdiği fırtınalar, Dağları yıkmışken üstüme Kopmuşken kıyametler içimde Sığındığım dört duvar çöktüğünde, Tükenmişken, Erimişken, Kaybolmuşken, Diz çöküp bir köşeye, Kalakalmışken tek başıma Ümitlerin buz kestiği bir anda, Bir toz bulutu çöktü üstüme, Ve... içinden bir el dostça Tuttu yorgun ellerimden Dünya oydu... Hayat oydu... Gülümsüyordu... Hayat fışkırıyordu gözlerinden Kaldırdı yığıldığım köşeden Sarıldı birden... Ne kadar özlemişim, Bir dost kucağını... Ne kadar özlemişim, Dost elindeki sıcaklığı... Ölümün resmini taşıyan gözlerim Yağmur yüklü bulutlarla Nemlendi birden Çatlamış dudaklarıma Hayat verdi gülümserken Çıkarsız, Hesapsız, Zamansız, Bir dost sıcaklığını Ne kadar özlemişim meğer. Hayat; dost gönül için. Artık yaşamaya değer.