Yeter Barış Artık Benimle

Şuracıkda kalbim duruverse de Kapasam gözlerimi dünyaya Ve sonra tekrar açsam Sonsuzluk aleminin kapılarında Acı ve nefret dolu dünya geride kalmış olsa, Birkaç sevenin gözyaşı damlamış olsa üzerimdeki toprağa, O toprak ki beni bu yolculukta sarmalamış olsa. Duran yüreğime damlamış o tertemiz gözyaşları bile Yeter mi herşeyi anlatmaya, Artık üzülmek yok, hıyanet ve yüzçevirme de... Ne yıllarca sevdiklerince unutulmak var , Ne de değersiz bir eşyaymış gibi atılmak... Burada ağlamak da yok ağlatılmak da... Acaba biran bile düşünür mü yanlış olan ne diye? Eğer bir an bile düşündüyse, Acaba hatalı ben miyim diye; Kalbim barışmıştır O 'nunla, Suçlu bensem O 'na göre ve fikirler katıysa Sevginin bile yoğuramadığı kadar, O zaman ben dünyaya küsüyorum ... Yoksa haklılar mı söylerken şunları : Hiçbir insan daha yakın olamaz kendine kendinden başka... Yo sevgiler bu kadar çabuk unutulacaksa Yaşamak boşuna! Kalbim şuracıkta duruverse de Daha fazla kahrolmasa... Ağladıkça için için Ruhuma tercüman olan gözlerim, Anlatır ne düşünürüm. Küskünlük değil barış benim isteğim. Yeter ben senin kadar güçlü değilim, Ve ne de senin kadar acımasız Eğer "evet suçlu benim" ise duymak istediğin Pekiyi öyle olsun "benim". Ama sen bu kadar kolay vazgeçmezsin Biliyorum bu da kafi değil senin için Ama daha başka birseyim yok verebileceğim.