İçinden Deniz Geçen Şehirde - IV

İzmit - Amasya Ekspresi Bir kent; gri, poyraz Uzun geçen yolculuğun ardından Tenimin sana hasret kokusunu ırmakların yeşilini seyderek soludum Kendime okşanmamış günler derledim sonbahardan Belki kasımın beşi pazar Belki de ıslak bir pazartesi 26 aralıktan sıkışmış takvime GÖzlerimle gördüm gençliğimin senden uzak günlerini Kumral ağaçlar diktim masama Gömleğimin yakasına iliştirdim dudaklarını Bu gözlerle gördüm gençliğimin senden uzak günlerini Demiryolları düştü aklıma trenler, katarlar girdi Uyuyamadım. Oysa çocukken ne de çok severdim trenleri Gençliğim bir arı kuşu gibi sekerek karşı kıyıya vardı Her sekişi bir ürkek yeşil Yeşil, gözlerinde ters akan ırmağımdır, bulanık Yeşil bir erin paslı palaskasında alabildiğine ağlamaklı Bak, düşlerimde olgunlaşmış elmalar topluyorum sana 55 yapımı bir banliyö treninin restoranında Kentinden geçerken anneme de uğruyorum Sonra bildik diğer kentler, köpekler, yağmur bulutları Öğle uykusunun ardından fıstık toplamaya çıktığımız tepe yeşil Çeyizinden çıkardığın parkayı kendi ellerinle giyiyorum Gözlerimle gördüm gençliğimin senden uzak günlerini Her kenti eşit sevdim bir hız Ve her kentin köpeklerini eşit kokladım biteviye Tren izmiti geçtiğinde gitgide kararır deniz Karaltılar içinde yeşil gözlü çocukluğum takılır ağlarına Gülümsemekten utanmayan; trende Sevecenlikten uzak, dalgın kayalara yaslı Ansızın koşarak öptüğüm gölgen değil mi Penceremdeki Bir simit ısmarlayarak kendime senden Belki de gözlerinde mevsimin son dolunayı Kötü bir adamım ben ay bile küser bana Elmasını yedim yeni Gözlerini vermiştin ya yeni; şaşkın İstanbulu sevmiştik ya yeni; mutlu Hep birbirinin aynı olan sarı kurak Tarlalardan karadenize Ve tersine hep aynı renk akan ırmaklardan Sonsuz bir tozduman içinde kısarak gözlerini O kurak tarlaların mevsimsiz ağacını taşladık Ya yeni şaşkınım Kentinden geçmem gerek sensiz serin bir zamanda, Kendimden geçmem gerek sessiz, serin bir zamanda, Marmarada yıkadığım kirli sarı saçlarımla, Kuşku yok ki sensiz deniz saçlarımda