Çarık İçinde Çıplak Bir Ayak

Yaşamın kendisi sahte bir cennet, cennetin çocukları heybetli atlar sırtında kör ve duyarsız, Develeri yükleyip saray ve konak kapılarına dayandılar, kapımızda su yüklü bir katır, umudumuz çarık içinde çıplak bir ayak, Duymamak ve görmemek için sarınmadık ki biz zamanı bu yüzden yıldızlar bizim de göklerimizde bir parlak ışık her gece yakmasını bilmek gerek sadece, günü aydınlatan güneşimiz var zaten... ve umudun adı biziz, biliriz cennetin gerçek yolunun yüreğimizden ve bileğimizden geçtiğini bu yüzden sıkıdır dişlerimiz.